belogue of blog - wat betekent dat een post schrijven - de toonkunst

"Theatre-des-champs-elysees-" by Pline - Own work. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Commons.

Wanneer men vaak zo'n postbericht in een belogue geschreven heeft en er met een zekere tevredenheid mee kan instemmen dat men er na de publicatie nauwelijks nog aan denkt, dan wordt men min of meer blasee wat het betreft de keuze van het onderwerp, de stijl waarin zo'n artikeltje wordt geschreven of de mate waarin men het onderwerp uitdiept of verbreedt qua focus en naar gelang aanverwante onderwerpen. Het lijkt wel alsof alles lukt en dat alles waarmee men aanvangt een succes bevat dat vooraf is verzekerd.  Maar schone schijn bedriegt en de zekerheid dat men iets zinnigs tot uitdrukking heeft gebracht waarin men anderen laat delen is maar zeer beperkt. Of zo'n artikeltje in zo'n blog, je kunt deze termen het beste in de realiteit van het geschreven woord terugvertalen als een aflevering van een column, een hoofdstukonderdeel in een feuilleton of als een aflevering van een rubriekje zoals vroeger in de gedrukte tijdschriften of de krant wel stond, langer in de herinnering van de lezer blijft hangen, hoeveel indruk de inhoud maakt, of dat de gedachte erin uitgedrukt wordt overgenomen, het zijn allemaal maar zeer betrekkelijke waarden en als kunstvorm is het bloggen hoewel heel populair en gemakkelijk toegankelijk, meer een categorie te heten die komt in de buurt van de toonkunsten dan dat er veel relatie bestaat met hetgeen vroeger gerekend werd tot het gebied van de gedrukte litteratuur, of het nu wetenschap was of literair van aard. Eigenlijk komt de kunst van het belogue, zoals het woord luidt dat ik liever gebruik, heel dicht in de buurt van een dagboek dat door iedereen kan worden ingezien.

over trouw en vertrouwen en de waarheid die bevrijdt

"C:\Users\clementvincent\Favorites\Downloads\Gunhilde Timelapse.gif" ||**|| wat er in de link zit en of hij werkt dat is mijn niet bekend.

Ik was altijd, althans zo dacht ik erover, een braaf en trouw omnderdaan vann het Koninkrijk der Nederlanden, bereid om voor koningin en vaderland door het vuur  te gaan , dit laatste is dan ook meermalen gebeurd. Wat ik niet begreep is dat men in de kringen van het hof van die omstandigheden van mijn  wezenlijke aandacht en indachtigheid kennis had genomen en zoals dat in op feodale reststructuren gebaseerde dictatuur nu eenmaal min of meer tot de gewoonten hoort, men was gaan bedenken hoe men toch met deze man zij grootste voordeel kon behalen want niets diende natuurlijk dit hof beter dan iemand die bekend stond om zijn traditionele gezinte te laten fungeren als een dekmantel voor minder gezagrijke praktijken waarvan uiteraard geen vreemden iets mochten bemerken.

In tegenstelling tot de leugens die dit hof heft doen verspreiden en die natuurlijk door  iedereen als waarheid worden aangenomen want tenslotte was de bron ervan het zo hoog gerespecteerde koninklijke gezag, is er nooit om mijn  instemming gevraagd met parktijken en zaken waarin ik werd betrokken tegen mijn eigen wil in goedvinden in en voor het overige meen ik dat geheel Nederland zich inmiddels wel een beeld zal hebben gevormd over wat er eigenlijk aan verraderlijk hoogverraad zoal in Nederland is gebeurd, wat het mij betreft juist aangevangen en gestimuleerd door die lieden in wie ik mijn  hoogste vertrouwen had gesteld.  Toen ik eenmaal de waarheid had leren inzien omtrent de aard van hun bemoeienissen met mij en die mij dierbaar zijn en volledige kennis kreeg omtrent de motieven die zij daarbij bewust als hun rechtmatig toekomende voorgaven aan een regering en het parlement die ook niet beter wisten of het hoorde zo,  toen ben ik pas goed gaan vetrtrouwen op die waarden welke ik eigenlijk was bestemd te dienen maar waarvan de ware aard mij tot dan toe niet was geopenbaard.